Schrijver Kluun overwon onzekerheid als puber door het podium


Met hun opvoeding zijn ze naar eigen zeggen dik tevreden. “Al vond mijn oudste (nu 25 jaar) dat we bij haar wel streng waren. Ik was beschermend omdat ik bang was dat haar iets zou overkomen. Een beetje wat iedere vader wel bij zijn dochter heeft. Later bij de andere kinderen had ik meer vertrouwen. Maar zodra er iets met een van onze kinderen is, grijpt je dat toch aan. Dat zal ook nooit weggaan, denk ik. Zelfs toen ik veertig was, vroeg mijn moeder nog of ik even wilde appen of ik veilig thuis was gekomen. Ik dacht: mam, ik ben veertig. Maar dat gaat dus nooit over.”

Thumbnail voor Will Koopman: 'De kracht van Oogappels? Het gaat over gewone mensen, over relaties en vooral over gedoe met pubers'Will Koopman: ‘De kracht van Oogappels? Het gaat over gewone mensen, over relaties en vooral over gedoe met pubers’Lees ook

Kluun als puber

Door het veel over pubers te hebben, nam de schrijver ook zijn eigen puberteit onder de loep. “Mijn ouders waren wat ik in mijn boek ‘de volwassen ouder’ noem. Ze stonden veel toe en lieten mij mijn eigen gang gaan, maar grepen in wanneer dat nodig was. Ik hoefde niet te rebelleren. Ik mocht veel en ik deed ook veel. Iedere donderdag bandjes kijken in Tilburg, vrijdag stappen, zaterdag ook en op zondag naar Gilze, want dan was het daar te doen. Ik voetbalde ook en ik kon redelijk makkelijk leren. Af en toe zeiden mijn ouders ook gewoon: ‘dat gaan we even niet doen’. En dan deed ik dat ook niet.”

Wel was hij een hele onzekere puber. “Zeker toen ik twaalf was. Als een meisje mij aansprak, dan bloosde ik enorm. Dat heb ik op een gegeven moment omgedraaid. Ik ontdekte dat wanneer ik zelf het initiatief pakte, ik mij op mijn gemak voelde. Zo werd het podium voor mij een middel om meer zelfvertrouwen te krijgen. Dat is eigenlijk nog steeds zo. Als ik op een podium sta, dan voel ik mij als een vis in het water.”

Hij noemt zichzelf daarmee een atypische schrijver. “Ik vind het heerlijk om de hele dag achter mijn laptop te zitten en te schrijven. Maar op het podium staan doe ik net zo lief. Net als een podcast maken. Dat had ik nog nooit gedaan en ik had nooit verwacht dat ik dat zó leuk zou vinden. Elke letter die jij in mijn boek leest, is door mij al dertig keer veranderd. Ieder woord weeg ik af. Maar bij een podcast werk je met een hele andere vorm van creativiteit. Het is veel spontaner. Er floepen ook wel eens dingen uit waarvan ik denk: had ik dat willen zeggen? Maar ook dat hoort erbij.”

Thumbnail voor David verstopt hagelslag voor hongerige zoons: 'Hier denkt hun puberbrein niet over na'David verstopt hagelslag voor hongerige zoons: ‘Hier denkt hun puberbrein niet over na’Lees ook



Source link

Leave a Comment